Schat, wat denk je van Bali?

‘Wat denk je van Bali?' roept Henk vanuit zijn tv-stoel naar Annie en hij veegt wat chocolademelk uit zijn snor.
‘Ligt dat in Zuid Amerika?' vraagt ze vanuit de keuken.
‘Nee dit is de gids van Zuid-Oost Azië' roept Henk terug. ‘Kun je de waterkoker nog eens aanzetten? Luister: 'Ubud, Bali. Ubud is DE culturele hoofdstad van Bali. Overal ziet u handgemaakte houtsnijwerken, prachtige originele handschilderingen en schilderijen. Voor ieder wat wils. Het ontbreekt er uiteraard ook niet aan tempels, cafeetjes met live-muziek en Balinese rijsttafels'.'
‘H*b**n z* d**r w**t*rs* **'s? vraagt Annie
‘Zeg dat nog eens, ik versta je niet vanuit de keuken zo met die waterkoker.'
‘Wat?'
‘Zeg nog es'
‘Hebben ze daar westerse WC's?
‘Dat weet ik niet, dat staat niet in de gids'
‘Ik wil niet meer zoals in Chersonisos'
‘Wat was daar dan?'
‘Ja, die westerse WC alleen in dat ene restaurant met die vissen op die muren weetjewel, moesten we daar iedere avond gaan eten'
‘Oja. Nou weet ik niet, maar ik zal het vragen aan Djoser'
‘Aan wie?'
‘Djoser'
‘Wie is Djoser?'
‘Djoser is die reisorganisatatie vanwaar ik nu die gids aan het lezen ben over Indonesië'
‘Je was toch aan het lezen over Bali?'
‘Dat is Indonesië schat'
‘Oja sorry, topografie was niet mijn sterkste kant op de Mulo en dat is veertig jaar terug'
‘Nee, maar lees hier dan, Ubud Bali, en dan maak je een rondreis door Bali ook langs andere plaatsen die heten zoals bijvoorbeeld, Kuta en Sanur, en dan overal in de gids staan plaatsjes van hotels met zwembad. Maar geen plaatjes van WC's. Alles word dan voor je geregeld, ook wel fijn es he zo'
‘Wat kost zoiets'
‘Hier staat, eh, vanaf 1308 euro per persoon'
‘Zo, toemaar, die Djoser kan er wat van, kunnen we beter naar Kreta met Kras, daar heb je ook cultuur'
‘Jamaar, hier staat wel dat het leven in Bali heel goedkoop is'
‘Wat bedoelen ze daarmee dan'
‘Ja, nouja ze bedoelen dat bijvoorbeeld een maaltijd bij een Pasar Malam...'
‘Wattes?'
‘Dat is een markt in de avond'
‘Ohhh.'
‘Dat je daar met z'n tweeën kunt eten voor 7 euro met eten en drinken en alles erbij en dan doe je nog luxe ook'
‘En heb je daar ook westerse WC's'
‘Dat staat hier niet'
‘Oja dat is wel goedkoop'
‘En Bali is Hindoeïstisch, en geen Moslim zoals Java'
‘Hoe kan een land nou Hindoeïstisch of Moslim zijn'
‘Nee, niet het land zelf maar de mensen van dat land'
‘Ohhh.'
‘Dat betekent dat je niet met hoofddoek rond hoeft te lopen, je kunt gewoon in je bikini over straat'
‘En die Hindoeïsten dragen zelf dus ook weinig kleren dan in de zomer'
‘Dat weet ik niet maar er staat dat je geen rekening hoeft te houden met kleren, maar dat je wel moet oppassen voor offerbakjes'
‘Voor watbakjes?'
‘Voor offerbakjes. Die leggen ze, zo staat hier, op de grond overal met eten en bloemen erin om de goden gunstig te stellen'
‘Oh, en dat eten ze dan niet daarna op'
‘Dat weet ik niet dat staat hier niet'
‘Laat es zien die bladzijde van Bali. Oja dat ziet er wel leuk uit, kijk daar die foto met dat meisje die klaarstaat met een bakje met bloemen bij dat hotel'
‘Misschien is dat zo'n offerbakje'
‘Misschien eten ze daar dan wel bloemen, nou ik hoef geen bloemen te eten hoor'
‘Wie zegt dat ze daar bloemen eten'
‘Er zitten toch bloemen in dat offerbakje?'
‘Ja maar dat offerbakje is voor de goden, die eten dan denk ik de bloemen'
‘Oja'
Nou, dat is misschien wel leuk dan. En ga je dan ook met andere Nederlanders?'
‘Ja, hier staat met een groep van minimaal 6 en maximaal 18'
‘Oh, dat is misschien wel gezellig'
‘Ik zal ze smssen, er staat hier zo'n internetwebsiteadres'.

From "Can I help you?" to "Hello! Taxi!"

Niels en Tonnie banen zich in een zachtgele relocation-car een weg door het heuvelachtige bochtige zee-/boslandschap van de Great Ocean Road. De nacht in de goedkope tent op matjes zo dun als je linkerpink was zo koud en nat, dat ze zich ware low-budget backpackers voelen met een welkome pijn in nek, onderrug en schouders, vergezeld door de traditionele hongerige magen van de arme reiziger die ze plachten te zijn.

De canopywalk dwars door de hoge bomen van het oerbos doet de avonturiers goed. Ze zijn alleen. Geen toeristen en één met de natuur. Geen koala gezien natuurlijk; die beesten doen het erom. Maar het is er prachtig. En de ‘Paradise'-route die ze de dag erna nemen richting waterval is ook prachtig. En de kustlijn, die is ook prachtig. Eigenlijk is de hele Great Ocean Road prachtig. De Twelve Apostles, die zijn net zo prachtig als de 19 busladingen Japanners die er foto's van staan te maken.

In Melbourne worden we verwelkomd door Jessica (bestuursgenoot van Niels), Jeroen en baby Julia, waar we gedurende ons verblijf in Melbourne mochten logeren, inclusief lasagna en hamburgers, in ruil voor onze - bijna net zo luxe als een Notermans - tent, de matjes en een etentje. Goed nieuws dus! De komende dagen de gezellige, drukke stad verkend, eindelijk die kut-koala's en kut-kangaroes (excusez le mot) van dichtbij gezien in Healesville Sanctuary, musea bezocht (met een Disney-tentoonstelling in het Australian Centre for the Moving Image!) en de enorme nightmarket bezocht met de gastheer en -dames.

- Intermission-

The Immigration Museum
16.50 uur. In de hoofdzaal van de vaste museumcollectie staat de ruimte vol belangstellende bezoekers. Ze kijken naar de lichtbakken, foamplaten en leuk ingerichte scheepsvaarthoekjes met daarop informatie over de geschiedenis van de immigratie in Australië. De lichtbakken vallen uit, de geluidsfragmenten dempen en de deuren in de andere zalen worden gesloten. De bezoekers proberen hun tekst snel 'af te lezen', maar worden langzaam ingesloten door omcircelende suppoosten die graag om 5 voor 5 de deur achter hun platgezeten bips willen sluiten. Nog snel met 1 blik op de tentoonstellingzaal die je nog moest zien, word je tegen je kont aanmeppend via de marmeren trap naar beneden en buiten gejaagd. Bedankt voor uw bezoek. Binnen exact 1 minuut en 12 seconden staan 30 bezoekers beduusd met jas, tas, folders, fototostellen en tentoonstellingsroute in hun hand op straat. Binnen staan de suppoosten, met stopwatch, elkaar lachend te high-fiven. Weer een rustige afsluiting van een museumbezoek voor toeristen succesvol in de kiem gesmoord...
Thanks for your visit and we hope to see you again!

11 februari richting Bali. Tot ziens, Australië met je tot vermoeiends toe vriendelijke mensen ('Snel, doe die kaart weg! Daar komt weer een local de weg wijzen!) Bali is dus ook warm. We begonnen in Annie's Homestay in Sanur om eens rustig te kijken wat er te doen was terwijl Niels zijn baard schoor. Erg aardige mensen in het homestay. Het feit dat ze zeventien woorden Engels kunnen is voor hun geen belemmering om ons zo'n 30 minuten aan de praat te houden telkens wanneer we ze passeren in hun tuin. En ze hebben een haan die twaalf jaar is en hij ziet er ook zo uit. Lombok viel af: daarvoor hebben we niet genoeg malaria-pillen bij ons. Dan gaan we maar in oost-Bali een week bij een hostel een tuin inrichten voor een festiviteit.

Eerst naar Ubud, de kunst-capital van Bali. Romantisch als Niels is kreeg Tonnie voor Valentijnsdag een beet van een aap in Monkey Forest Sanctuary. De kans dat de aap rabiës heeft is 0,001 procent, want iedere december worden de apen gecheckt. Tonnie toch niet gerust en even gebeld met LUMC. Ach, we hebben niet voor niets een dure reisverzekering afgesloten. Dus, op advies van Nederland ‘indien mogelijk voor de zekerheid wel doen, ook al is de besmettingskans met de reeds gehaalde vaccins in Nederland nog eens met 99 procent verkleind' toch twee reboosters halen in Medikal Clinic Ubud. Met al dat vaccin in haar bloed is de kans dat Niels 's nachts wakker wordt van een schuimbekkende en met uitpuilende ogen starende Tonnie (ok, dat komt bij haar wel vaker voor) naast hem nihil.

Scooters gehuurd, prachtige rijstvelden gezien, Tirta Empul bekeken (een heilige bron/tempel /publiek badhuis), nog meer rijstvelden, Goa Gajah, Tampaksiring, rijstvelden, Gianyar, rijstvelden, je kent het wel. Oja, af en toe regent het even heel erg hard. Maar gelukkig hebben we twee ponchïi.

Nieuwe hobby: dingen terug zeggen als 'No, sorry, I already have a nephew who is posessed by a medium-sized family of monkeys' wanneer iemand (en met iemand bedoelen we hier iedereen) 'Taxi? Yes? Transport?' op straat roept. Ze bedanken je onbegrijpend doch vriendelijk voor je repliek.

Kortom: Indonesie is erg gezellig, lekker warm en veel mensen die met name de hele dag dingen roepen. En als je probeert af te dingen roepen ze: ‘me bankroet', maar dat blijkt toch mee te vallen. Is het daarom dat we nu opgescheept zitten met houten maskers, vier houten gekko's, een magneet en batik? Misschien in bubbelenvelop naar Nederland.

Groetjes en bedankt voor het luisteren naar,

Niels en Tonnie

So long and thanks for all the fish...

'Lief dagoek, ik heb vandaag een dolfijn gezien'.

Zo zal menig wereldbewandelaar op de bankjes van Denham, West Australië zijn verslag hebben neergepend, zijn ervaringen delend met enkel één vertrouwd boekje Dit was uiteraard voor de digitale privacyoverschrijdende 'ik deel al mijn ervaringen met iedereen en verwacht dat iedereen dit fantastisch vindt'-tijd was aangebroken.

Wij echter, gaan mee met de hypes van dit tijdperk om ronddwalend met digitale spiegelreflex iedere dolfijnenvin vast te leggen en deze ter plekke via onze lichtgewichte minilaptop op Facebook te posten, opdat al onze vrinden, vrinden van vrinden en vrinden van vrinden van vrinden kunnen zien dat wij een mieterse tijd beleven. We lieten jullie achter in Denham nét voor het snorkelen. Nou nou nou, is er wat gebeurd sinds die tijd? Me dunkt, lieve luisteraars! Luister maar.......

Lief dagboek.
Vandaag mochten we bij Overlander Roadhouse een dagje werken. Voor 18 dollar per uur zowaar. Dat lieten wij ons geen twee keer zeggen dus de volgende ochtend stonden wij beiden stipt om 8 uur klaar. Tonnie begon direct met vegen en poetsen (zo hoort dat), waar Niels met een stoofpotje van kangaroo de dag eens rustig liet beginnen, waarna hij ging houthakken. Als je Tonnie en haar manier van opruimen/schoonmaken kent, dan weet je ook met wat voor een hysterische gretigheid ze bijna akelig enthousiast begon met het kuisen van de voortuin van de baas. Het akelig enthousiasme sneed zichzelf in de vingers toen Tonnie zichzelf zulk een diepe wond in haar scheenbeen sneed, dat er niks anders op zat dan de door de overheid gesponsorde Flying Doctors-kit (ter grootte van een hutkoffer uit de welbekende Harry Potter-serie) uit het stof te halen, waar zwaluwstaartjes of anderssoortige tapemogelijkheden niet te bekennen waren. Langzaam leegbloedend en door de apathische houding van zowel de baas als Niels, mocht Tonnie haar gapende wond zelf dichtplakken met zelfgemaakte pleisterstrips. Nadat we Niels bij kennis hadden gebracht (grapje natuurlijk, Niels heeft genoeg afleveringen ER, House en Scrubs gekeken om moeiteloos door een tentamen interne geneeskunde te fietsen) reden we met enorme lichtsnelheid de 200 km naar Northampton in het zuiden, op zoek naar een surgeon. Deze aardige mevrouw stak een draad in de vorm van 16 hechtingen in Tonnie's been en merkte daarna verstandig op dat Tonnie niet mocht zwemmen voor een week. Ach, wat is nou niet zwemmen voor een week! Het is niet alsof we aan de westkust van een groot land mooie witte zandstranden om de oren gegooid krijge....... never mind.

Door het vervroegde vertrek richting zuiden is er besloten naar het natuurgeweld onder Perth te rijden, waar de kans op het spotten van Bottlenose dolphins nog steeds bestaat. 'Daddy, I want to see a dolphin! Daddy, make the dolphins come swim here. Daddy, buy me a dolphin!' Helaas zijn deze rakkers niet voor 1 gat te vangen in Mandurah en dat Tonnie niet mag snorkelen of duiken maakt het het geheel niet makkelijker. Vervolgens op een regenachtige middag op Penguin Island voor de kust van Rockingham een kolonie kleine pinguins bezocht, compleet met extragratis wildlife show van een adelaarachtige die een vis had gevangen, speciaal voor Niels en Tonnie.

Om een lang verhaal niet al te snel af te raffelen maar toch niet echt te elaboreren: busje teruggebracht naar Perth, laatste noodles opgegeten en opgehaald door Margriet Agterhuis, de mama van Dinette, samen met Dyo voor een paar jaar woon- en werkachtig in Australië. Een klein beetje overweldigd door alle verwennerijen, waaronder het zwemmen in het zwembad en slapen in een bed zijn we de volgende dag (Australia Day!) vertrokken naar Adelaide. Aldaar aangekomen naar het huis van Xander getaxied, waar we verwelkomd werden door een koud biertje. De volgende dag op zoek gegaan naar een tweedehands tafeltennistafel voor de nogal lege gameroom van Xander, welke reeds is bezorgd. Gastheer blij.

Een weekendje vissen en luieren met vrienden van Xander op een strand 150 km ten noorden van Adelaide deed ons veel goeds. Het water is zo helder en de stranden zo wit... ach, dat begrijpen jullie toch niet.

Morgen gaan we eens kijken of hier of in Melbourne een baantje te vinden is.

Sluiten wij af met een citaat van Kabouter Wesley, een groot man van klein bebaard postuur, maar niet minder waar:

'Wij vertrouwen nooit geen zeezoogdieren meer.'

Groetjes en bedankt voor het luisteren naar,

Tonnie en Niels

Stromatolites and stuff

Zoals de Nederlandse ontdekkingsreiziger Dirk Hartog, die in 1616 als eerste Europeaan aan land kwam op de westkust van Australië, al zei: Poeh poeh, warm hier!

Zo ook landden onze vriendjes Tonnie en Niels op 13 januari j.l. op Perth International Airport. Hun guitige snoetjes zorgen voor een snelle doorgang bij de douane, het hotel (voor hostels zijn zij nog te gewend aan het Nederlandse leven) was snel gevonden waarna de koloniale wandeltocht uit de Lonely Planet hen met gezwinde spoed door het, ietwat teleurstellend kleine, centrum van Perth voerde. De tijd was aangebroken om de jetlag te doorbreken. Dit mislukte faliekant met een whopping 3 uur nachtelijke slaap, afgezet tegen een uitslaapactie tot 13.45 uur. Na een dagje wandelen in King's Park, dim-sum gegeten(waarom nu al?! Jullie gaan nog 7 maanden naar Azië, stommelingen!!!), terug naar het hotel om weer een ellendige nacht, waarin Niels Tonnie afloste in slapeloosheid en van 2 uur tot 8 uur 's ochtends tom-tie-dom-tie-dommend naar het plafond staarde, mee te maken.

Enfin, het busje. De foto zegt het al: Shrek en Donkey (That's a nice boulder, I like that boulder!). Vooruit, het is geen Volkswagen Caravelle 1.8, maar het houdt de vliegen tussen je tanden vandaan. Onze tactiek (met dank aan JC Amarynthis): de bijrijder schreeuwt te pas en te onpas dingen als: 'LINKS!' 'KLEINE BOCHT!' 'LINKS RIJDEN!! RECHTS, GROTE BOCHT DUS NAAR RECHTS!!!' Helpt enorm als je versnellingspook aan je linkerkant zit, neem dat maar van ons aan.

Je leest wel eens in een blog van een Australië-ganger: 'en toen reden we op een weg en toen zagen we een kangaroe en toen was de vreugde compleet en wierpen we elkaar huilend in de armen; nou, dat was fantastisch!' Louter schertsend hoongelach viel hen bij het lezen van zulks ten deel, beste mensen. Wat boeit dat nou, zo'n beestje aan de kant van de weg? Althans, dat was Niels mening tot voor kort. Maar sinds vanmiddag dames en heren: potverrrrdrie, ons busje was te klein hoor! Nietsvermoedend reden wij door het kustplaatsje Cervantes tot wij ineens werden gadegeslagen door een familie kangaroes (vader kangaroe, moeder kangaroe en zoon/dochter (ging te snel, we reden 80) kangaroe). Zo naast de openbare weg! FAN-TAS-TISCH!!! De high-fives waren niet van de lucht, als giechelende schoolmeisjes gelachen bij het aanschouwen van een dergelijk wonder der natuur.

Bijna vergeten te vertellen waar we naartoe op weg waren: The Pinnacles. Een fantastisch schouwspel, zeker tijdens zonsondergang. Duizenden stenen pilaren in de vorm van termietenheuvels, sommigen wel 5 meter hoog, zo ver als het oog reikt. Wellicht dat het filmpje een idee geeft van dit prachtige gebied. Slartibartfast heeft echt zijn best gedaan.

Geïnspireerd door A short History of Nearly Everything van Bill Bryson ook nog even bij de stromatolieten wezen kijken. Deze oudste fossielen die nog bestaan (sinds zo'n 3,5 miljard jaar geleden) doen niet zo veel, maar je kunt er lekker ontspannen naar kijken op een loopplank. Ontspannen op de A2 bij Rijnsweerd rijden is niets vergeleken met de stressvolle rit over een snelweg in Western-Australia: achter elk struikje kan ineens zo'n bebuideld boefje tevoorschijn springen om uiteen te spatten op je voorbumper. Op een close encounter (camera uiteraard te laat uit de tas gehaald) na bleef het rustig in busje van den Munckhof/van der Varst.

In Geraldton naar het Western Australian Museum de expositie over de Batavia die in 1629 voor de kust van WA op de klippen liep. Interessant hoe de Australiërs zorgen voor ons gedachtegoed.

Onze weg vervolgend naar Monkey Mia (toeristische trekpleister waar je, zoals de naam al doet vermoeden, met dolfijnen kunt zwemmen). Op weg ernaar toe geslapen bij Overlander Roadhouse, compleet met gratis biertjes van de Chief Petty Officer (Duncan de uitbater) en een free upgrade naar tweepersoons kamer i.p.v. de back of our campervan ('because you're a nice guy and I've got the hots for your girlfriend').

Ok, dit gaat te lang duren want we beloofden korte updates: Monkey Mia: één dolfijnenvin gezien, één turtle en één stingray. Op de terugweg overnachten in free campsite: 1 tip: ga met een Wicked-camper niet in te los zand rijden, want dan ben je 's avonds aan het proberen jezelf uit te graven, slaap je de nacht naast de zee en moet je de volgende ochtend om 7 uur op om 2 kilometer door de dan al brandende zon op zoek te gaan naar mensen die je willen lostrekken. 3 Australische knapen wilden dit wel dus no worries... Spannend nachtje... Nu in Denham, alwaar wij een beetje gaan snorkelen.

Sluiten wij af met de o-zo-rake woorden van de Belgische geschiedschrijver Avantijn Vendenbroecke:

'Reizen is net als deeg'.

Groetjes en bedankt voor het luisteren naar,

Tonnie en Niels

Tickets geboekt!

Ons blog is nog niet eens openbaar of we hebben al nieuws: de eerste tickets zijn geboekt! Op 11
januari vertrekken we om 20.45 uur vanuit Schiphol met KLM naar Perth met een kleine detour via Bangkok Airport (10 uur en 3 kwartier stop-over). De terugvlucht is ook geboekt, maar daar kan nog verandering in komen: vooralsnog vliegen we zondag 18 september 2011 weer terug.

De route anno november 2010:
Amsterdam-Perth-Adelaide-Melbourne-Fiji-Indonesië-India-Laos-Cambodja-China-Japan-Mongolië-Amsterdam.

Binnenkort maar eens mensen uitnodigen voor deze non-verhalen....