In het ootje genomen.
Jaaa hoor!
Waarom?
De moeder van Niels wordt 60 en die wilden we verrassen.
Tonnie heeft auditie gedaan bij de Trap, welks is gelukt.
Het geld was op.
Wij hebben een toptijd gehad! Enorm bedankt voor jullie nimmer aflatende enthousiasme; we hebben jullie reacties altijd met veel plezier gelezen. We hopen oprecht dat u, trouwe lezer, heeft kunnen genieten van ons blog en wellicht er iets van heeft geleerd...
Groetjes en, voorlopig voor het laatst, bedankt voor het luisteren naar,
Niels en Tonnie
China en Laos
Neen. Niets van dat al. De spaarrekening nadert het nulpunt. Dus zullen we er een eind aan moeten breien. Hoe we het ook wenden of keren, het werkende leven lonkt naar ons. En ach, wat is er fijner dan een warm bad in het regenachtige Nederland. (Het is hier ook zo heet). Voor het zover is, blikken we nog even terug.
Na schitterend Mongolië treinden we richting China in een eersteklas coupé, die een stuk brakker was dan de 6-persoons coupé op de heenreis. De restauratiewagon daarentegen was een rijdende kermis, geweldig. Pipo de Clown en Mama Lou alom. Met weer een andere trein van Beijing naar Shanghai waar we het meest maffe stel uit het Oostelijk halfrond mochten bezoeken: Jacomine en Hans (en Gup natuurlijk). Iedere avond uit eten in deca expat restaurantjes, waarvan er eentje zo moeilijk te vinden was dat Hans ons na vier achtereenvolgende taxiritten moest komen ophalen. Shanghai. Ons motto: ‘Als je de (in jaren-80-stijl) ‘Bund Sightseeing tunnel' niet gezien hebt, ben je er niet geweest'. Illegaal bij vliegtuigenshowmusea binnen glippen, misselijk worden van achtbanen met Hans in een aftands pretpark en thee drinken met Jac en Gup in Old Town. Dan: met de trein naar Hong Kong.
‘Jac?'
'Ja lieverd'
'Mogen we nog twee extra nachtjes blijven slapen?'
'Ach gos, is het niet gelukt? Hadden we al verwacht hoor, jullie bedje staat nog klaar en we hebben voor vier gereserveerd bij een leuk restaurantje'.
Waarom? Iets niet nader te noemen met per ongeluk het opsturen van treintickets naar Nederland. Breek me de bek er niet over open.
Twee dagen later in het vliegtuig naar Hong Kong. Chungking Mansion (again).
Duidelijk hoogseizoen. In vier weken waren de prijzen verviervoudigd, dus eindigden we in het kleinste kamertje ooit, met de meeste schimmel tegen de muren en het kleinste raam het dichts kijkend op een andere muur. Bij een Indiase man nota bene die net een paar liter koriandersoep had gekookt voor zijn vrienden wat ‘ie weg probeerde te werken met wat wierook. Heurlijk. Dus snel die brandgevaarlijke toko uit om nog wat van fantastisch Hong Kong te zien. Want ja, Hong Kong is gewoon een geweldige stad.
Laos. In de hoofdstad Vientiane zuslief Kim ontmoet (het bordje 'Welcome Kim van den Munckhof' tevergeefs gemaakt, aangezien Kim de domestic arrival-terminal uitliep naar een tuktuk terwijl ondergetekenden al anderhalf uur bij international stonden te wachten); geborreld, gescooterd naar een mooi Buddha-park met heul veul Buddha-beelden en rustig aan naar Vang Vieng. Vang Vieng met tubende 18-jarig opgeschoten Brits dronken tuig (Youtube ‘Vang Vieng' maar eens; you get my point), maar gelukkig ook mooie natuur en grotten.
In niet zo boeiend Luang Prabang niet veel noemenswaardigs meegemaakt, al hebben ze er een erg koel, schoon en hip koffietentje.
Door naar Muang Ngoi waar niks is dus dan moet je verplicht in een hangmat liggen. Afgelegen dorpje bezocht waar we foto's, 5 jaar geleden gemaakt door vriendinnetje van Kim, gingen langsbrengen. Hilariteit alom. Vier dagen later Kim uitgezwaaid en door naar Ban Pako Eco Lodge in een houten hutje aan een rivier (zijn schorpioenen giftig? Vast niet...)
Nu op naar Vietnam. Ondanks de verhalen over maffia, ongezellige mensen en drukte willen we dat zelf ook wel eens zien. En omdat we nog niet naar huis willen. Naar huis gaan is niet leuk. Naar huis gaan is net als krabben bij jeuk. Je wil niet, maar je moet toch. (Wie zei dat ook alweer?)
Groetjes en bedankt voor het luisteren naar,
Niels en Tonnie
(PS: de foto's staan op de site!)
Verrekte Mongol!
Allereerst: dank voor alle giften... we zijn dus gaan werken voor onze accommodatie. In Christchurch onze auto ingeleverd en via de Marlborough Sounds in noord-Zuidereiland in 3 dagen naar Hanmer Springs teruggelift, alwaar wij gedurende twee weken bedden en wc's schoonmaakten in ruil voor een slaapplek. Een mooie werkervaring in Le Gîte Backpackers, 2 (erg moeilijke) puzzels gemaakt en ondertussen ook nog de naschok van 13 juni enorm niet meegemaakt (al zweert Niels het menubord van de koffietent te hebben zien bewegen).
Op Christchurch International Airport bleek dat alle vliegverkeer vanuit Christchurch gecancelled was vanwege de aswolk uit Chili. Behalve natuurlijk de Airasia-vlucht van Niels en Tonnie, want de vulkaan die roet (hihi, roet) in het eten gooit van een reizende NielsenTonnie moet nog gebouwd worden.
Hong Kong ontving ons met open armen en dito wolken (T3 typhoon warning), maar we vonden een veilig haven in Chungking Mansion, waar na even zoeken een bed werd gevonden waar je een ei op kon bakken, zo hard was het. Serieus, de tegelvloeren grond was zachter maar daar stonden onze tassen al dus daar was geen plaats meer.
Aanrader in Hong Kong is het Science Museum dat je een (werk)dag van 10 uur (bij lunchtijd wel uitprikken) bezorgt en dan heb je nog niet eens alle proefjes en testjes af (denk Nemo). Na Mariet te hebben ontmoet hebben we het een en ander meegemaakt waaronder een bezoek aan Lamma Island, waar we op de een of andere manier terechtkwamen bij David en Sunny. Dit was vooral raar; don't ask. Ook zijn we met z'n drieën naar Ocean Park gegaan (‘The World's Seventh Most Popular Amusement Park and 33rd Most Visited Tourist Attractions in the World' met meer bezoekers dan Disney World Hong Kong: ik bedoel maar). Ocean Park was leuk, met aquaria, springende dolfijns (sic) (Dolfijn? Dooolfein!) (So long and thanks for all the fish) en een achtbaan of wat.
Met de nachttrein naar Beijing is erg leuk wanneer je jarig bent en niemand cake van je aan wilt nemen omdat ze niet snappen dat uitdelen ook gratis kan zijn. Beijing was wederom apart, ‘anders apart dan vier jaar geleden' riep Tonnie steeds. De nine million bicycles zijn nergens meer te bekennen en hutongs hebben plaatsgemaakt voor Louis Vuittons en Starbuckses.
‘Ni hao'.' Ni hao'.' Mag ik de kaart?' ‘Ja, ga zitten'. ‘Nee, mag ik de kaart?' ‘ Ja, kom binnen'. ‘ Nee, mogen we op de kaart kijken?' ‘Sjesje'.' Is het koe of varken'.' Cow or pig'.' Nee?' ‘Boe of knor?' ‘Knor?' ‘Nee, we willen Boe'.' Ja, ik weet dat je ook Boe hebt maar we willen Boe in dumpling'.' Nee geen Boehoofd in soep'.' Nee ook geen Boe-abdomen in rijst'.' Nee ook geen Boestukjes door fried noodles'. ‘Nee, Boe in dumplings'.' Jullie hebben wel ei en Knor dumpling, ja dat weten we, maar we willen Boedumpling'.' Nee?' ‘Sorry, dan kijken we verder'.' Nee, sorry, dan kijken we verder'. ' Nee, sorry, dan kijken we verder'. ' Nee we willen ook geen roast duck'. ‘Nee ook geen.., we kijken verder ok?' ‘Sjesje dan maar he'. ‘Ok'. ' Nihao'. ' Nihao'.(...) ‘Mag ik de kaart?'
Met zoon Freek en vader Willem uit het Gooi de coupé gedeeld op de Trans Mongolië; de treinstelwissel is erg interessant en je mag dan 5 uur niet plassen want dan pies je op het hoofd van een medewerker die net wielen onder je rijtuig schroeft. Ulaanbaatar is een ongezellige stad dus hadden we snel een busje het land in geregeld welke we deelden met Marjolein en Evelyne uit België en amusant, miljaar, amai, de pret was niet meer te drukken. Met een fles sangria, wat fruit en veel koekjes ‘to survive' hebben we de oude hoofdstad Karakurum, mini-Gobi en Terelj NP ontdekt. Slapend onder de felle zon of uitzinnige regen in Gers (spreek uit: Gurrgghh; alles in het Mongools klinkt als ‘Eurghschrjeurge srrrchsch urgh' en als je de naam van een hond of kind vraagt, heten ze allemaal ‘Sjrugrsjurktstrj', 'Uhhhhhrrrrrgggsjt' of ‘Nemo').
Gegaloppeer op een paard gaf het Gandalfse gevoel ooit. Kortom: Mongolië is GAAF. Echt een enorm mooi land. Prachtige uitzichten, in je eentje met wat geiten of paarden in de woestijn of tussen de rotsen. Het voedsel is een kruising tussen vies Russisch en vet Duits, maar overall te doen (behalve als je geen lamshuid lust). De nationale feestdagen van Nadaam in Ulaanbaatar waren erg interessant met wrestling, archery en anklebone shooting. Erg leuk om 35 foto's te maken van de president van Mongolië, die praktisch naast je zit. Vooral leuk om te merken dat je aan het eind van de dag 35 foto's hebt van een willekeurige minister en dat de president die andere met dat rare hoedje was.
Het beste nog van het land zijn de toiletten. Ze kunnen gewoon op tegen die van China. In China heb je hier en daar de ‘goten'. Hier zijn het ‘gaten'(net als de bio wc's in NZ) maar dan ‘open' wat zorgt voor een gezellige onderonsje met je buurman. Je kunt communiceren via je mond en ogen, maar het kan ook gerust via je poeperd. ‘Zo buurman, wat heb jij gegeten vandaag?' Ahh, lam. Nice...
De trein terug naar Beijing wordt (met dank aan de verjaardagsbijdragen voor Tonnie) in een eersteklascoupé 30 uur met z'n tweeën in een privécoupé met fauteuil en zowaar een eigen plee. Kijken of ze nu bij de douane ook eens wat aardiger doen. Kut communisten.
De foto's staan op de site trouwens!
Groeten en bedankt voor het luisteren naar,
Niels en Tonnie
Nieuw Zeeland it is.
Het duurt even maar dan krijg je ook wat: een epistel over onze avonturen van de afgelopen weken.
We waren gebleven in het zwembad in Siem Reap (waar Niels zijn favoriete korte broek is kwijtgeraakt in het laundry-systeem van Cambodja). De laatste dagen van Siem Reap in stijl afgesloten met biertjes tijdens Koninginnedag met Martine (collega van Tonnie) en Maarten (vriend van Martine die supergoed kan poolen). Zoals beloofd: MARTINE EN MAARTEN, SUPERBEDANKT VOOR DE BIERTJES, HET BOEK EN DE GEZELLIGHEID!!!!!!!!!
Zoals we al hadden gemeld hadden we besloten naar Nieuw Zeeland te vliegen. Op het vliegveld bleek echter dat we ook een ticket het land UIT nodig hadden om in te checken: dat hadden we dus niet...
Iedereen heeft wel eens meegemaakt dat 'ie onder tijdsdruk stond. Bijvoorbeeld heel nodig moeten poepen net voordat je beste vriend zijn trouwgelofte gaat verkondigen, en dus snel nog even naar de wc sluipen achterin de kerk, en dat dan de drol veel te groot en ferm blijkt te zijn om effe snel door je poeperd te persen maar hij móet er uit én je moet op tijd terug zijn voor het ja-woord.
Zo'n moment hadden Niels en Tonnie dus ook, zij het niet minder onsmakelijk. Redelijk op tijd hadden ze zich bij de balie van Air Asia geschaard, om zo op hun gemak in het belastingvrije deel van Kuala Lumpur een boekje te kunnen lezen en wat boodschapjes te doen voor de nachtvlucht. 2 uur later renden ze, hun handen nog vol met nog wat bij elkaar geschaarde Aziatische snacks als avondeten, het vliegtuig in. Daartussenin gebeurde van alles met toegang tot internet verkrijgen, een lege laptop, overzeese vliegmaatschappij-internetsites die niet werkten, internet dat niet werkte en een creditcard die niet werkte.
Vanuit Christchurch richting het zuiden gereden en daar houdt onze beschrijving van NZ op. Sorry, maar anders verzanden we alleen maar in zinsneden die dingen bevatten als ‘wonderbaarlijk prachtig', ‘ontroerend adembenemend', ‘fucking awesome' en ‘Great Ocean Road is maar suf'. En dat wekt alleen maar jaloezie op en dat is voor niemand leuk. Maar om u als trouwe lezer niet geheel te verraden, toch een aantal noemenswaardige momenten:
In Geraldine getuige geweest van de aanwezigheid van de grootste gebreide trui ter wereld. Je moet de foto zien, anders geloof je niet hoe een dergelijk adembestrelend ontroerend meesterwerk kan bestaan.
In de tussentijd gebeurt het ondenkbare (of het erg denkbare en verwachte doch nog niet echt gebeurde): Niels voelt zich een paar dagen ziek/zwak/misselijk. Maar dat ging weer over. Anti-climax.
In Wanaka hebben we de Roy's Peak bewandeld: een 6 uur durende 1100 m berg-op-en-weer-af-wandeling. Met maar 1 mueslireep op zak voelden we ineens hoe zwaar Sam en Frodo het hebben gehad toen ze de laatste kruimels Lembas moesten verdelen. Beetje spierpijn: (knieën, nogmaals: sorry).
Vanuit Manapouri een dagtocht naar Doubtful Sound gedaan. Kijk maar op Google afbeeldingen hoe dat er uit ziet, dan krijg je een idee.
De Fox Glacier was aardig gaaf en in Punakaiki de Pancake Rocks and Blowholes bezocht, een wonder der natuur waar de zee met de golven door verticale luchtgaten meters hoog blaast (je moet ernaast staan om het te kunnen waarderen; we zullen een filmpje uploaden). Dus op het meest ‘high tide' wanneer het ook maar ‘high tide' kon zijn, met een gejatte paraplu en twee regencapes deze enorm idioot gave blowholes bekeken en gevoeld (dat klinkt smerig).
In Motueka heerlijk gechillaxed, uitgeslapen, gelezen en gegeten in een hostel gevuld met Chinese fruitplukkers die stinkend eten maken en ... gewoon met z'n heel veel zijn.
Een bad genomen in de Hanmer Springs (we ruiken nu nog naar zwavel (serieus)), een lifter terug naar Christchurch gebracht, een grappig Nederlands stel een lift gegeven van Nelson naar het zuiden in ruil voor een paar CD's met afgrijselijke muziek (plus The Bends van Radiohead), zeehonden bekeken op een paar meter afstand en nog meer gewandeld hier en daar.
In Abel Tasman National Park een prachtige twee-daagse wandeltocht gemaakt, inclusief slapen en koken in een berghut met 2ehands gekochte slaapzakken en kookwokje (respectievelijk dan hè). Wij overmoedige wandelaars hadden het ‘low-tide' schema niet naast het ‘wanneer gaat de zon onder' schema gelegd, wat na besef resulteerde in een 6 uur durende onafgebroken snelwandeltocht om voor het donker in de hut te zijn, alwaar we werden verwelkomd door een leuke Ierse jongen en twee Zuid-Afrikaanse meisjes, en het allersufste Duitse meisje ter wereld plus moeder. Die avond en nacht was enorm gezellig met alleen wat theelichtjes en drie leuke vreemdelingen als gezelschap. De tweede dag was 5 uur wandelen op ons GEMAK heel fijn en hebben we heel wat privéstrandjes aangedaan waar vreemde vogels met maffe snavels op een paar meter afstand vrolijke claxon- en stofzuigergeluiden maken. Het rook er tijdens de wandeltocht naar onder andere dierenwinkel en gestampte muisjes.
Eergisteren, na twee nachten in een leeg hostel voor ons alleen in het noordelijkste puntje van het zuideiland en een diner bij de Mussle Inn, waarbij Tonnie dronken raakte van twee speciaalbiertjes (moet je ook niet doen na 3 maanden van geheelonthouding) een te lange wandeltocht gemaakt door Windows-desktopheuvels waarbij we de weg kwijt raakten ('No Mister Frodo, let's go this way'), aangekomen in Greymouth om via de Arthurs' Pass (fucking awesome) terug te gaan naar Hanmer Springs voor een dagje spullen sorteren alvorens de auto in te leveren in Christchurch...
Dan gaan we of fruitplukken, of naar het noordereiland. Hangt van jullie af, lieve luisteraars. Eindelijk mogen jullie ook iets doen! Giften, alleen boven de 250 euro (minder alleen met goede reden), mogen worden gestort op 0800-help-Tonnie-en- Niels-hun reis-door.
Groeten en bedankt voor het luisteren naar,
Niels en Tonnie
Naar Nieuw-Zeeland!
Waarom?
OMDAT HET KAN!
Groeten en bedankt voor het luisteren naar
Niels en Tonnie
KL tot Cambodja
We waren er allemaal live getuige van: mijnheer Armstrong die met zijn legendarische woorden het trapje afsprong om als eerste aardbewoner de maan te bewandelen. “What a guy”, dachten de mensen. Of, in Noord-Malawi, “Nini mtu”. “Eikel”, dacht Michael Collins waarschijnlijk, aangezien hij als enige in de CSM ‘Columbia’ om de maan moest blijven cirkelen terwijl Neil en Edwin (Buzz voor vrienden) wél op de maan mochten borrelen................
*** Tudeludeludeluuuuu.... *** Tudeludeludeluuuuu.... *** (flashback -geluiden)
110:08:53 Collins: Houston, Columbia on the high gain. Over.
110:08:55 McCandless [Houston Flight Control]: Columbia, this is Houston. Reading you loud and clear. Over.
110:09:03 Collins: Yeah. Reading you loud and clear. How's it going?
110:09:05 McCandless: Roger. The EVA is progressing beautifully. I believe they are setting up the [Amerikaanse] flag now.
110:09:14 Collins: Great!
110:09:18 McCandless: I guess you're about the only person around that doesn't have TV coverage of the scene.
110:09:25 Collins: That's all right. I don't mind a bit. (Pause) How is the quality of the TV?
110:09:35 McCandless: Oh, it's beautiful, Mike. It really is.
Zoals mijnheer Collins zich tijdens die gewraakte (Pause) voelde, zo ook zal de toerist die teleurgesteld vruchteloos heeft staan wachten op een kaartje voor de Petronas Towers in Kuala Lumpur zich hebben gevoeld toen Niels en Tonnie soepel de beveiliging passeerden en volleerd bluffend hun paspoorten lieten zien alvorens de lift naar de 41ste verdieping te nemen...
Ja, we zijn in Maleisië geweest maar nee, we hebben niet veel van het land gezien. Al weten we nu wel alle 14 taxi-routes naar het Prince Court Hospital en noem een voorwerp en we vertellen je op welke verdieping, in welke winkel en op welk rek je het kunt vinden in Times Square Mall. Tonnie werd goed verzorgd door de nieuwbakken hbo-V handen van Niels en na een check-up van dokter Faisal boekten we tickets naar Phnom Penh, Cambodja.
In Phnom Penh, Cambodja naar de Tuol Sleng-gevangenis geweest, alwaar tijdens het regime van de Khmer Rouge bekant 17.000 stedelingen, bebrilden, intellectuelen, een andere taal sprekenden, homo’s en Khmer-officieren en -soldaten gemarteld zijn. Een verblijf in S-21 (Security Office 21) duurde tussen de 2 en 7 maanden... Bitsere shit, om maar een superlatief te gebruiken. Na het bekijken van dit voormalig schoolgebouw zijn we naar Choeng Ek gegaan, oftewel de Killing Fields. Hier werden de tegenstanders van (of de mensen waarvan gedacht werd dat ze tegenstander waren van) het regime van Pol Pot geëxecuteerd. De boom waartegen baby’s werden doodgeslagen om kogels te besparen staat er vredig bij. Bizar.
Genoeg leed! Op naar Siem Reap! De bus was zowaar comfortabel, excluis de flatulente Cambodjaanse in de stoel voor ons en het brakende meisje daar weer voor. Alas! Siem Reap, met je kleurrijke marktjes, je relaxte atmosfeer, je brede straten, je kabbelende rivier en je 1300 mensen die je een tuktuk aanbieden of willen dat je je door hen (of hun visjes) voor 1 dollar komt laten masseren. O, en in de buurt staan de tempels van Angkor.
Uw meest favoriete reisgezelschap deed wat Lara Croft, Indiana Jones en Suske en Wiske al eerder deden: in een jungle de resten van een eeuwenoude tempel tegenkomen: een aanrader! (Reistip voor de geïnteresseerden: Ta Prohm). De boomwortels groeien door de ruïnes heen, de zon straalt heerlijk door het bomendak en als je pech hebt komt de regen met B.A.K.K.E.N.* tegelijk naar beneden. De tweede tempeldag hadden we die pech, maar toen stond Angkor Wat (Angkor Whááááát????!) op het program en aangezien die nogal tegenviel (ok, dat mag je niet zeggen, maar het minste wat je als restaurateur kunt doen als je een wereldwonder restaureert is de felgroene doeken rondom de steiger dezelfde kleur maken als het te restaureren bouwwerk) was dat toch ook wel bijzonder.
Alles leuk en aardig, maar we zitten nu voor 9 dollar in een hostel met zwembad dus:
Groetjes en bedankt voor het luisteren naar:
Niels en Tonnie
* Behoorlijk Achterlijke Kwantitatief Kolossale Enorme Neerslag
Incredible India?
Ja sorry jongens, dat ik geen curry neem,ik ben een beetje een mietje, maar ik ben een beetje aan de losse en de scherpheid van die curry's maken me gek. Ja. Dankje.'
‘Doen we een mandje me Garlic Naan vooraf?'
‘Of doen we Garlic- Cheese Naan'
‘Ja maar die kaas hier smaakt naar niks, doe maar allen Garlic. Mag ik ook wat Garlic Naan? Thanks.'
‘Ah daar is de pasta Bolognese. Hee, dat ziet er niet echt uit als Bolognese, nouja, het zal wel. WOUAAA! Wie heeft die pepers en een bos koriander in die spaghetti verwerkt? Even afblussen met deze mintsaus. Wouhaaaaaa! DIT IS GEEN MINTSAUS! Waiter, can you... ‘is this a hot dish?'
‘Is it not warm enough, sir?'
‘Yes, it's warm enough sir, it is, I mean HOT, you know with the peppers and stuff'
‘Do you want more peppers?' We have a side dish here, with minced peppers'
NO, I DO NOT WANT MINCED PEPPERS, I ASKED FOR A NON-HOT DISH
‘If it is not hot enough sir, you can put some...'
‘IT IS... Laat maar'
‘Excuse me sir?'
‘It... Can you make this less hot'
‘As you want it, sir'
‘Wat gaan ze er nu mee doen? Ik eet wel wat droge rijst. Is je Lassi lekker?'
‘Best'
‘Here you are sir'
‘Thank you'
‘Hmm, er zit geen saus meer over de spaghetti heen. Ik denk dat ze het door het water hebben gehaald nog es, maargoed het is niet meer zo heet'
‘Pas je wel op met het kraanwater hier'
‘Oja'
‘Mag ik wat droge rijst van je?'
En toen woog Tonnie nog maar 61,4 en Niels iets meer.
Op Delhi International Airport namen onze helden afscheid van elkaar onder het toeziend oog van jaarclub Cougar. U wilt informatie? U krijgt informatie, als u niet gaat klagen dat het saai is:
Niels ging naar Dharamsala (Dalai Lama niet gezien, wandeling naar sneeuwgrens), Tonnie na Delhi (Qutub Minar, Indira Gandhi museum, India Gate, Hama Masjid en Humayun Tomb, een druk dagje wel) naar Mandawa (Haveli met prachtige/grappige muurschilderingen). Niels treinde naar Amritshar (Gouden Tempel, Ministry of Silly Walks bij grensovergang met Pakistan), Tonnie ging via Fathepur naar Pushkar (Holy Lake, enige Brahma-tempel van India en hippies). Niels braakte op volle snelheid in de trein naar Delhi een argeloos naast-het-spoor-zittend jongetje onder. Daarna Delhi in bed bekeken en busje genomen naar Jaipur (olifantenfestival en Holi (middag en ochtend samen met Tonnie)). Tonnie reed naar Jaipur (Observatory, olifantenfestival en Holi (middag en ochtend samen met Niels), daarna naar Agra (Taj Mahal, Red Fort en Taj Nature Walk). Niels naar Ranthambore National Park (3 dagen chillaxen (het loungen van 2011), biertjes drinken, tijger kieken en sterren kijken), daarna de Taj Mahal in Agra (mooi). Tonnie reed naar Delhi (Gandhi Raj Ghat, Lotus Tempel) en vloog daarna naar Kuala Lumpur (KL). Niels rijdt naar Delhi, chillaxet een beetje en vliegt naar KL om rechtstreeks door te reizen naar Prince Court Hospital.
Tonnie was namelijk al een paar dagen niet meer in een ziekenhuis geweest dus was het weer tijd voor een medisch uitstapje: een cyste op de bips. Om een lang verhaal kort (en geschikt voor net voor het eten) te maken: Tonnies bips heeft nu een gaatje d'rbij
nog even 30, dus even dat smerig Indiaas voedsel wegspoelen met een Quarter Pounder TM en een klein bezoekje aan de Arcade en karaoke-cabine. (Oh Mandy & Colours of the Wind, morgen gaan we Abba doen).
Concluderend: het reisgezelschap heeft elkaar weer gevonden en we gaan eens kijken waar we nu naar toe gaan. Waarschijnlijk Zuidoost-Azië, zoals de planning. Tot die tijd:
Groetjes en bedankt voor het luisteren naar
Niels en Tonnie