Tja, beste mensen, waar waren we dan? Halverwege de reis hebben we besloten. We blijven nog even. We gaan nog naar Japan, de Filippijnen, daarna naar Korea (NOORD! en Zuid) en dan naar Taiwan. Als afsluiting gaan we naar Chili en Paaseiland om vervolgens met de Trans Siberië Express huiswaarts te keren. Kijken we naar uit!

Neen. Niets van dat al. De spaarrekening nadert het nulpunt. Dus zullen we er een eind aan moeten breien. Hoe we het ook wenden of keren, het werkende leven lonkt naar ons. En ach, wat is er fijner dan een warm bad in het regenachtige Nederland. (Het is hier ook zo heet). Voor het zover is, blikken we nog even terug.

Na schitterend Mongolië treinden we richting China in een eersteklas coupé, die een stuk brakker was dan de 6-persoons coupé op de heenreis. De restauratiewagon daarentegen was een rijdende kermis, geweldig. Pipo de Clown en Mama Lou alom. Met weer een andere trein van Beijing naar Shanghai waar we het meest maffe stel uit het Oostelijk halfrond mochten bezoeken: Jacomine en Hans (en Gup natuurlijk). Iedere avond uit eten in deca expat restaurantjes, waarvan er eentje zo moeilijk te vinden was dat Hans ons na vier achtereenvolgende taxiritten moest komen ophalen. Shanghai. Ons motto: ‘Als je de (in jaren-80-stijl) ‘Bund Sightseeing tunnel' niet gezien hebt, ben je er niet geweest'. Illegaal bij vliegtuigenshowmusea binnen glippen, misselijk worden van achtbanen met Hans in een aftands pretpark en thee drinken met Jac en Gup in Old Town. Dan: met de trein naar Hong Kong.

‘Jac?'
'Ja lieverd'
'Mogen we nog twee extra nachtjes blijven slapen?'
'Ach gos, is het niet gelukt? Hadden we al verwacht hoor, jullie bedje staat nog klaar en we hebben voor vier gereserveerd bij een leuk restaurantje'.

Waarom? Iets niet nader te noemen met per ongeluk het opsturen van treintickets naar Nederland. Breek me de bek er niet over open.

Twee dagen later in het vliegtuig naar Hong Kong. Chungking Mansion (again).
Duidelijk hoogseizoen. In vier weken waren de prijzen verviervoudigd, dus eindigden we in het kleinste kamertje ooit, met de meeste schimmel tegen de muren en het kleinste raam het dichts kijkend op een andere muur. Bij een Indiase man nota bene die net een paar liter koriandersoep had gekookt voor zijn vrienden wat ‘ie weg probeerde te werken met wat wierook. Heurlijk. Dus snel die brandgevaarlijke toko uit om nog wat van fantastisch Hong Kong te zien. Want ja, Hong Kong is gewoon een geweldige stad.

Laos. In de hoofdstad Vientiane zuslief Kim ontmoet (het bordje 'Welcome Kim van den Munckhof' tevergeefs gemaakt, aangezien Kim de domestic arrival-terminal uitliep naar een tuktuk terwijl ondergetekenden al anderhalf uur bij international stonden te wachten); geborreld, gescooterd naar een mooi Buddha-park met heul veul Buddha-beelden en rustig aan naar Vang Vieng. Vang Vieng met tubende 18-jarig opgeschoten Brits dronken tuig (Youtube ‘Vang Vieng' maar eens; you get my point), maar gelukkig ook mooie natuur en grotten.

In niet zo boeiend Luang Prabang niet veel noemenswaardigs meegemaakt, al hebben ze er een erg koel, schoon en hip koffietentje.

Door naar Muang Ngoi waar niks is dus dan moet je verplicht in een hangmat liggen. Afgelegen dorpje bezocht waar we foto's, 5 jaar geleden gemaakt door vriendinnetje van Kim, gingen langsbrengen. Hilariteit alom. Vier dagen later Kim uitgezwaaid en door naar Ban Pako Eco Lodge in een houten hutje aan een rivier (zijn schorpioenen giftig? Vast niet...)

Nu op naar Vietnam. Ondanks de verhalen over maffia, ongezellige mensen en drukte willen we dat zelf ook wel eens zien. En omdat we nog niet naar huis willen. Naar huis gaan is niet leuk. Naar huis gaan is net als krabben bij jeuk. Je wil niet, maar je moet toch. (Wie zei dat ook alweer?)

Groetjes en bedankt voor het luisteren naar,

Niels en Tonnie

(PS: de foto's staan op de site!)