'Niels en Tonnie'^TM bestaat vandaag 8 jaar! Reden genoeg voor een update, naar wij dachten.

Allereerst: dank voor alle giften... we zijn dus gaan werken voor onze accommodatie. In Christchurch onze auto ingeleverd en via de Marlborough Sounds in noord-Zuidereiland in 3 dagen naar Hanmer Springs teruggelift, alwaar wij gedurende twee weken bedden en wc's schoonmaakten in ruil voor een slaapplek. Een mooie werkervaring in Le Gîte Backpackers, 2 (erg moeilijke) puzzels gemaakt en ondertussen ook nog de naschok van 13 juni enorm niet meegemaakt (al zweert Niels het menubord van de koffietent te hebben zien bewegen).

Op Christchurch International Airport bleek dat alle vliegverkeer vanuit Christchurch gecancelled was vanwege de aswolk uit Chili. Behalve natuurlijk de Airasia-vlucht van Niels en Tonnie, want de vulkaan die roet (hihi, roet) in het eten gooit van een reizende NielsenTonnie moet nog gebouwd worden.

Hong Kong ontving ons met open armen en dito wolken (T3 typhoon warning), maar we vonden een veilig haven in Chungking Mansion, waar na even zoeken een bed werd gevonden waar je een ei op kon bakken, zo hard was het. Serieus, de tegelvloeren grond was zachter maar daar stonden onze tassen al dus daar was geen plaats meer.

Aanrader in Hong Kong is het Science Museum dat je een (werk)dag van 10 uur (bij lunchtijd wel uitprikken) bezorgt en dan heb je nog niet eens alle proefjes en testjes af (denk Nemo). Na Mariet te hebben ontmoet hebben we het een en ander meegemaakt waaronder een bezoek aan Lamma Island, waar we op de een of andere manier terechtkwamen bij David en Sunny. Dit was vooral raar; don't ask. Ook zijn we met z'n drieën naar Ocean Park gegaan (‘The World's Seventh Most Popular Amusement Park and 33rd Most Visited Tourist Attractions in the World' met meer bezoekers dan Disney World Hong Kong: ik bedoel maar). Ocean Park was leuk, met aquaria, springende dolfijns (sic) (Dolfijn? Dooolfein!) (So long and thanks for all the fish) en een achtbaan of wat.

Met de nachttrein naar Beijing is erg leuk wanneer je jarig bent en niemand cake van je aan wilt nemen omdat ze niet snappen dat uitdelen ook gratis kan zijn. Beijing was wederom apart, ‘anders apart dan vier jaar geleden' riep Tonnie steeds. De nine million bicycles zijn nergens meer te bekennen en hutongs hebben plaatsgemaakt voor Louis Vuittons en Starbuckses.

‘Ni hao'.' Ni hao'.' Mag ik de kaart?' ‘Ja, ga zitten'. ‘Nee, mag ik de kaart?' ‘ Ja, kom binnen'. ‘ Nee, mogen we op de kaart kijken?' ‘Sjesje'.' Is het koe of varken'.' Cow or pig'.' Nee?' ‘Boe of knor?' ‘Knor?' ‘Nee, we willen Boe'.' Ja, ik weet dat je ook Boe hebt maar we willen Boe in dumpling'.' Nee geen Boehoofd in soep'.' Nee ook geen Boe-abdomen in rijst'.' Nee ook geen Boestukjes door fried noodles'. ‘Nee, Boe in dumplings'.' Jullie hebben wel ei en Knor dumpling, ja dat weten we, maar we willen Boedumpling'.' Nee?' ‘Sorry, dan kijken we verder'.' Nee, sorry, dan kijken we verder'. ' Nee, sorry, dan kijken we verder'. ' Nee we willen ook geen roast duck'. ‘Nee ook geen.., we kijken verder ok?' ‘Sjesje dan maar he'. ‘Ok'. ' Nihao'. ' Nihao'.(...) ‘Mag ik de kaart?'

Met zoon Freek en vader Willem uit het Gooi de coupé gedeeld op de Trans Mongolië; de treinstelwissel is erg interessant en je mag dan 5 uur niet plassen want dan pies je op het hoofd van een medewerker die net wielen onder je rijtuig schroeft. Ulaanbaatar is een ongezellige stad dus hadden we snel een busje het land in geregeld welke we deelden met Marjolein en Evelyne uit België en amusant, miljaar, amai, de pret was niet meer te drukken. Met een fles sangria, wat fruit en veel koekjes ‘to survive' hebben we de oude hoofdstad Karakurum, mini-Gobi en Terelj NP ontdekt. Slapend onder de felle zon of uitzinnige regen in Gers (spreek uit: Gurrgghh; alles in het Mongools klinkt als ‘Eurghschrjeurge srrrchsch urgh' en als je de naam van een hond of kind vraagt, heten ze allemaal ‘Sjrugrsjurktstrj', 'Uhhhhhrrrrrgggsjt' of ‘Nemo').

Gegaloppeer op een paard gaf het Gandalfse gevoel ooit. Kortom: Mongolië is GAAF. Echt een enorm mooi land. Prachtige uitzichten, in je eentje met wat geiten of paarden in de woestijn of tussen de rotsen. Het voedsel is een kruising tussen vies Russisch en vet Duits, maar overall te doen (behalve als je geen lamshuid lust). De nationale feestdagen van Nadaam in Ulaanbaatar waren erg interessant met wrestling, archery en anklebone shooting. Erg leuk om 35 foto's te maken van de president van Mongolië, die praktisch naast je zit. Vooral leuk om te merken dat je aan het eind van de dag 35 foto's hebt van een willekeurige minister en dat de president die andere met dat rare hoedje was.

Het beste nog van het land zijn de toiletten. Ze kunnen gewoon op tegen die van China. In China heb je hier en daar de ‘goten'. Hier zijn het ‘gaten'(net als de bio wc's in NZ) maar dan ‘open' wat zorgt voor een gezellige onderonsje met je buurman. Je kunt communiceren via je mond en ogen, maar het kan ook gerust via je poeperd. ‘Zo buurman, wat heb jij gegeten vandaag?' Ahh, lam. Nice...

De trein terug naar Beijing wordt (met dank aan de verjaardagsbijdragen voor Tonnie) in een eersteklascoupé 30 uur met z'n tweeën in een privécoupé met fauteuil en zowaar een eigen plee. Kijken of ze nu bij de douane ook eens wat aardiger doen. Kut communisten.

De foto's staan op de site trouwens!

Groeten en bedankt voor het luisteren naar,

Niels en Tonnie