Waar waren we gebleven… o ja, rijstvelden, regen en ponchïi. “He looked up at the sky, which was sullen, streaked and livid, and reflected that it was the sort of sky that the Four Horsemen of the Apocalypse wouldn’t feel like a bunch of complete idiots riding out of.” (Uit: Mostly Harmless, Douglas Adams, 1992; ISBN: 0-330-32311-3) Regen und donnerwetter schafte de pot, menig nacht bibberend onder het dunne laken, omgeven door onweer (een rieten huisje naast de zee is nou niet bepaald inslag-proof, ons dunkt). Na een 3-daagse detour op scooters via de noordkust van Bali (erg aan te raden, dan zie je nog es wat van de Balinese binnenlanden) terug naar Ubud (zie epiloog) met de taxi naar Padangbai, alwaar een hosteleigenaar genaamd Teun ons de opdracht gaf een ontwerp voor de nieuw aan te leggen tuin te maken. Aangezien we geen 3 maanden de tijd hadden, kreeg de beste mijnheer een paar landscape-ideeën aangereikt, waarna we onze weg vervolgden, wederom, via Ubud. Collegaatje van Tonnie Maaike plus Suzanne ontmoet en samen naar Lake Batur getogen voor een mooie beklimming van een actieve vulkaan (voor de mensen die dit blog lezen ter reisinformatie en -tips: welkom, superleuk dat je dit leest, en GA NIET NAAR LAKESIDE COTTAGES IN TOYA BUNGKAH; DE LONELY LIEGT EN ZE HEBBEN GEEN JAPANS ETEN!). Daarna in noord-west Bali erg mooi gedoken (Palau Menjangan) om vervolgens met de vliegmachine naar Java te vliegen. Yogyakarta (Yogya voor intimi) is druk maar gezellig, het Kraton (het paleis van de Sultan) is een beetje een tegenvaller (nog een tip: neem de zij-ingang (edit: vergeet de zij-ingang, neem de achterom-ingang, dan zie je wel wat moois)); via de moeder van Tonnie afgesproken met de zusters van Santa Anna en een mooie slow-paced rondleiding gekregen in het klooster, ziekenhuis en weeshuis. Naar de voet van de Merapi gegaan waar de mensen bomen planten na de uitbarsting van 2006; erg indrukwekkend. Zelf ook de handen vuil gemaakt natuurlijk. Sister Maxi, if you read this, which you won’t because you don’t have internet, but still, it’s the thought that counts, so what the heck, for the sake of argument, let’s pretend that you do: thanks for a great time, a great tour and a wonderful experience! Daarna de Borobodur en Prambanan bezocht (uiteraard): wéér vroeg op. Voon. Lekker rustig qua bezoekersaantal en de druilerige ochtend (uiteraard/daar waren de ponchïi weer) werd opgevolgd door een stralende zonnige middag. De laatste dag in Yogya vertoevend in het luxe Ibis-hotel aan de Jalan Malioboro: lekker scheren, poedelen in het zwembad, skypen met de jc. Dan de trein naar Jakarta voor de laatste dag in Indonesië waarna ons reisgezelschap zich opsplitst: Tonnie gaat door Noord-India reizen terwijl Niels met zijn jaarclub Cougar (grrr) allemaal dingen gaat doen die geen plaats hebben op dit kindvriendelijke blog. De treinreis naar Jakarta is LUXE, met veel ruimte en een airconditioning die er zin in heeft. Sterker nog, terwijl we dit typen steekt ons computertje gewoon in de oplader. Reistip: kies voor de klasse Eksekutif; niet alleen voor de airco maar vooral omdat Eksekutif zo leuk staat op je ticket. Epiloog “In een cafeetje in Ubud, Bali zaten Niels en Tonnie popelend en opgewonden achter hun twee colaatjes te wachten. Ze zouden meedoen aan een Valentijnspopquiz onder de groepsnaam ’ ZZ9 Plural Z Alpha’. Volgens de quizmaster voldeden deze twee jonge knapperds helaas niet aan het profiel van deelnemers - Engelse, bejaarde, pretentieuze, van poëzie houdende, luidruchtige, snobsche, kortom vervelende, expats - dus deelname werd uitgesloten. We werden gelukkig wel ge-entertained door voornoemde Engelsen, welke ieder de poëzie tot de hoogst verheven kunst hielden, en daarmee hun eigen, volgens ons sneue, muze probeerden te strelen en de drang gehoord te worden werd dan ook veelvuldig verzadigd in oraties uit kunstgebitgezichten, met teksten variërend van Sheakespeare tot gedichten van een onbekende fransman of plaatselijke Balinese 80-jarige vrouw. Kortom: u had er bij moeten wezen.” Groetjes en bedankt voor het luisteren naar Niels en Tonnie PS Lief dagboek. Ik heb het hoesje van de zonnebril van Niels per ongeluk kapot gemaakt, maar het hoesje snel in zijn tas terug gedaan zodat hij zou denken dat hij het zelf kapot had gemaakt wanneer hij het uit zijn tas zou halen. Lief dagboek. Toen Tonnie in het hostel bleef zei ik dat ik ging pinnen, maar ik heb daarna stiekem een cheeseburger gehaald bij de Mc Donalds en deze op straat in mijn eentje opgegeten.