Niels en Tonnie banen zich in een zachtgele relocation-car een weg door het heuvelachtige bochtige zee-/boslandschap van de Great Ocean Road. De nacht in de goedkope tent op matjes zo dun als je linkerpink was zo koud en nat, dat ze zich ware low-budget backpackers voelen met een welkome pijn in nek, onderrug en schouders, vergezeld door de traditionele hongerige magen van de arme reiziger die ze plachten te zijn.

De canopywalk dwars door de hoge bomen van het oerbos doet de avonturiers goed. Ze zijn alleen. Geen toeristen en één met de natuur. Geen koala gezien natuurlijk; die beesten doen het erom. Maar het is er prachtig. En de ‘Paradise'-route die ze de dag erna nemen richting waterval is ook prachtig. En de kustlijn, die is ook prachtig. Eigenlijk is de hele Great Ocean Road prachtig. De Twelve Apostles, die zijn net zo prachtig als de 19 busladingen Japanners die er foto's van staan te maken.

In Melbourne worden we verwelkomd door Jessica (bestuursgenoot van Niels), Jeroen en baby Julia, waar we gedurende ons verblijf in Melbourne mochten logeren, inclusief lasagna en hamburgers, in ruil voor onze - bijna net zo luxe als een Notermans - tent, de matjes en een etentje. Goed nieuws dus! De komende dagen de gezellige, drukke stad verkend, eindelijk die kut-koala's en kut-kangaroes (excusez le mot) van dichtbij gezien in Healesville Sanctuary, musea bezocht (met een Disney-tentoonstelling in het Australian Centre for the Moving Image!) en de enorme nightmarket bezocht met de gastheer en -dames.

- Intermission-

The Immigration Museum
16.50 uur. In de hoofdzaal van de vaste museumcollectie staat de ruimte vol belangstellende bezoekers. Ze kijken naar de lichtbakken, foamplaten en leuk ingerichte scheepsvaarthoekjes met daarop informatie over de geschiedenis van de immigratie in Australië. De lichtbakken vallen uit, de geluidsfragmenten dempen en de deuren in de andere zalen worden gesloten. De bezoekers proberen hun tekst snel 'af te lezen', maar worden langzaam ingesloten door omcircelende suppoosten die graag om 5 voor 5 de deur achter hun platgezeten bips willen sluiten. Nog snel met 1 blik op de tentoonstellingzaal die je nog moest zien, word je tegen je kont aanmeppend via de marmeren trap naar beneden en buiten gejaagd. Bedankt voor uw bezoek. Binnen exact 1 minuut en 12 seconden staan 30 bezoekers beduusd met jas, tas, folders, fototostellen en tentoonstellingsroute in hun hand op straat. Binnen staan de suppoosten, met stopwatch, elkaar lachend te high-fiven. Weer een rustige afsluiting van een museumbezoek voor toeristen succesvol in de kiem gesmoord...
Thanks for your visit and we hope to see you again!

11 februari richting Bali. Tot ziens, Australië met je tot vermoeiends toe vriendelijke mensen ('Snel, doe die kaart weg! Daar komt weer een local de weg wijzen!) Bali is dus ook warm. We begonnen in Annie's Homestay in Sanur om eens rustig te kijken wat er te doen was terwijl Niels zijn baard schoor. Erg aardige mensen in het homestay. Het feit dat ze zeventien woorden Engels kunnen is voor hun geen belemmering om ons zo'n 30 minuten aan de praat te houden telkens wanneer we ze passeren in hun tuin. En ze hebben een haan die twaalf jaar is en hij ziet er ook zo uit. Lombok viel af: daarvoor hebben we niet genoeg malaria-pillen bij ons. Dan gaan we maar in oost-Bali een week bij een hostel een tuin inrichten voor een festiviteit.

Eerst naar Ubud, de kunst-capital van Bali. Romantisch als Niels is kreeg Tonnie voor Valentijnsdag een beet van een aap in Monkey Forest Sanctuary. De kans dat de aap rabiës heeft is 0,001 procent, want iedere december worden de apen gecheckt. Tonnie toch niet gerust en even gebeld met LUMC. Ach, we hebben niet voor niets een dure reisverzekering afgesloten. Dus, op advies van Nederland ‘indien mogelijk voor de zekerheid wel doen, ook al is de besmettingskans met de reeds gehaalde vaccins in Nederland nog eens met 99 procent verkleind' toch twee reboosters halen in Medikal Clinic Ubud. Met al dat vaccin in haar bloed is de kans dat Niels 's nachts wakker wordt van een schuimbekkende en met uitpuilende ogen starende Tonnie (ok, dat komt bij haar wel vaker voor) naast hem nihil.

Scooters gehuurd, prachtige rijstvelden gezien, Tirta Empul bekeken (een heilige bron/tempel /publiek badhuis), nog meer rijstvelden, Goa Gajah, Tampaksiring, rijstvelden, Gianyar, rijstvelden, je kent het wel. Oja, af en toe regent het even heel erg hard. Maar gelukkig hebben we twee ponchïi.

Nieuwe hobby: dingen terug zeggen als 'No, sorry, I already have a nephew who is posessed by a medium-sized family of monkeys' wanneer iemand (en met iemand bedoelen we hier iedereen) 'Taxi? Yes? Transport?' op straat roept. Ze bedanken je onbegrijpend doch vriendelijk voor je repliek.

Kortom: Indonesie is erg gezellig, lekker warm en veel mensen die met name de hele dag dingen roepen. En als je probeert af te dingen roepen ze: ‘me bankroet', maar dat blijkt toch mee te vallen. Is het daarom dat we nu opgescheept zitten met houten maskers, vier houten gekko's, een magneet en batik? Misschien in bubbelenvelop naar Nederland.

Groetjes en bedankt voor het luisteren naar,

Niels en Tonnie